Dźwięk Om


Om
(także Aum, ) jest najświętszą sylabą hinduizmu. Postrzegana jest jako dźwięk powstania Wszechświata. Za świętą uznawana jest także w buddyzmie tybetańskim.
Zgłoskę OM uważano za złożoną z 3 elementów (A + U + M), przy czym ową triadę interpretowano na najróżniejsze sposoby :
-jako symbol trzech światów: nieba, ziemi i przestworu pośredniego;
-trzech Wed: Rygzuedy, Jadźurwedy i Athanuawedy;
-trzech bóstw tworzących oraz reprezentowanych przez nie faz istnienia kosmosu: powstawania, trwania i zagłady itd.
Sylaba ta, po dziś dzień recytowana przez Hindusów nie tylko ortodoksyjnych we wszystkich ważnych i uroczystych momentach, stanowi zarazem symbol hinduizmu.
AUM w sanskrycie znaczy „kłaniam się, zgadzam się, akceptuję”. Akceptuję me nieśmiertelne przeznaczenie. Akceptuję rację mego istnienia. Akceptuję moją odpowiedzialność bycia. Akceptuję składniki mej rzeczywistości. Akceptuję Płomień jako Boga we mnie.
Om to sylaba będąca najważniejszą mantrą; pierwotny dźwięk znany też jako pranawa, akszara i omkara.
Z reguły wymawia się ją samą. Na niej opierają się liczne mantry, np. Om namah shiwaya, mantra współczucia Om mani padme hum.

Om w postaci tańczącego Siwy -pozycja głowy, rąk i podniesionej stopy przywodzi na myśl zarys tego znaku – oznaczyłoby to, że gdy objawia się ów bóg, rozbrzmiewa dźwięk cudu istnienia.
Powtarzanie sylaby Om jako mantry ma stać się potężną metodą przebudzenia i zachowania w sobie równowagi duchowych centrów. Dźwięk ten dobiega niejako z wnętrza – z wnętrza siebie i równocześnie z wnętrza przestrzeni.
Wibracje mają wywoływać określone zmiany energetyczne u człowieka. Także wtedy, gdy recytujący nie zna sanskrytu i nie rozumie sensu słów.